Ooit huisden in het Alexander Kajaia Mental Hospital in het Georgische Surami zevenhonderd patiënten uit alle windstreken van de Sovjet-Unie. Vijftien jaar na de onafhankelijkheid van Georgië telt het psychiatrische ziekenhuis nog dertig mannelijke en veertig vrouwelijke bewoners. Het is armoe troef: het pleister valt van de muren, het eten is schaars en de luis is een lastige vijand. Maar bovenal heerst er de ledigheid op het uitgestrekte terrein. Men heeft niets te doen; de mannen en vrouwen hangen, liggen, staan of zitten doelloos buiten of binnen. De camera komt overal, registreert in iedere kamer en onder elke boom het loze bestaan achter slot en tralies, maar vangt ook de persoonlijkheden van de bewoners, die niet allemaal het gevoel voor realiteit kwijt zijn. Soms declameren ze prachtige gedichten, of heffen een melancholisch lied aan. 'Ontploffende medicijnen, verstopt in jam van zoete mandarijnen', fluistert een man door de tralies. Zo'n moment laat regisseur Harrie Timmermans niet lopen in zijn weemoedig stemmende documentaire.